MAR
Crono y Rea, devorador y salvadora / dama redentora, creador profano / el infortunio de Neptuno y la venganza / bajo el cielo que al alba despierta su reinado
Campo inquieto y vasto, minado de aguas / que besan islas, puertos, golfos / atolones, barcos y bahías / bajo el cielo añil que abandona al mediodía
Tumulto de olas náufragas / rebelión de espuma, de sal embravecida / rumor infinito que explota / bajo el cielo de la tarde ensangrentada
Reliquia eterna del tiempo / cuna de tesoros insondables / abismo consumado de bestias que duermen / y el mar / inmortal / bajo el cielo arropado de pálidas estrellas
MAR
Crono e Rea, devorador e salvadora / dama redentora, creador profano / o infortunio de Neptuno e a vinganza / baixo o ceo que á alba esperta o seu reinado
Campo inquedo e vasto, minado de augas / que bican illas, portos, golfos / atois, barcos e baías / baixo o ceo anil que abandona ao mediodía
Tumulto de ondas náufragas / rebelión de escuma, de sal embravecido / rumor infinito que estoupa / baixo o ceo da tarde ensanguentada
Reliquia eterna do tempo / berce de tesouros insondables / abismo consumado de bestas que dormen, e o mar, inmortal / baixo o ceo arroupado de pálidas estrelas.
PLAYA
Horizonte quieto de invierno helado / gloria o pena de viento frío, gris / aquí te describo y acompaño / acercando la distancia confusa de tu lejanía
Océano que brota, explota, que jamás calla / murmullo agitado y sonido de fuente eterna / tiemblan entre la piedra tantas veces deshecha / casi cien huevos sucios de rayas muertas
Faro plano de almejas, de gaviotas cansadas / esqueletos con peces podridos, insectos / caracoles polimorfos suspiran su abandono / sobre un manto ocre de sorpresas infinitas
Orcas, ballenas, tiburones, una ameba / Nemo, Moby Dick, Simbad y los siete / todos tarde o temprano en el vaivén del mar / mordieron el polvo perpetuo de la arena
PRAIA
Horizonte quedo de inverno xélido / gloria ou pena de vento frío, gris / aquí descríbote e acompáñote, achegando a distancia confusa do teu afastamento
Océano que brota, estoupa, que xamais cala / murmurio axitado e son de fonte eterna / tremen entre a pedra tantas veces desfeita / case cen ovos sucios de raias mortas
Faro plano de ameixas, de gaivotas cansadas / esqueletos con peixes podres, insectos / caracois polimorfos suspiran o seu abandono / sobre un manto ocre de sorpresas infinitas
Candorcas, baleas, tiburóns, unha ameba / Nemo, Moby Dick, Simbad e os sete / todos tarde ou cedo no vaivén do mar / morderon o po perpetuo da área
SOLAR
Bajo el frío / oscuro y lento / una flor / entre el mar / y el sol / ardiente del invierno
SOLAR
Baixo o frío / escuro e lento / unha flor / entre o mar / e o sol / ardente do inverno
ORIGEN
Dos monos se deslizan sobre sábanas de seda / Gentiles arrogantes / Se reproducen, cruzan charcos / Trotan, saltan por los continentes / Cambian las máscaras, la piel herida / Saben y anticipan: / –Que África cabe en la palma de sus manos / –Que la neblina trémula es el tiempo.
ORIGEM
Dois macacos se deslizam sobre lençóis de seda /Gentis arrogantes / Reproduzem-se, cruzam poças / Trotam, pulam pelos continentes / Trocam suas máscaras, a pele ferida / Sabem e antecipam: / –Que a África cabe na palma de suas mãos / –Que a neblina trêmula é o tempo
UN DELFÍN
Del Tirreno, del Atlántico / manchado tropical / vagabundo en el Adriático / o acróbata, el de hocico retacón
Nariz de botella, indo pacífico / cabeza de melón / calderón de aleta corta / o rosado de Hong Kong
Amigo de sus amigos / un gran comunicador / y mucho, pero mucho más inteligente / que toda esa basura de arponero nipón
UN DELFÍN
Do Tirreno, do Atlántico / manchado tropical /vagabundo no Adriático /ou acróbata, o de fuciño repoludo.
Nariz de botella, indo pacífico / cabeza de melón / caldeirón de aleta curta / ou rosado de Hong Kong
Amigo dos seus amigos / un gran comunicador / e moito, pero moito máis intelixente / que todo ese lixo de arpoador nipón
ROJO
El rojo no se rinde en su inquieto andar / desciende desde el cielo, provoca risa / hasta aquel, como el vino se desliza / o, por el contrario, lo pintan siempre para asesinar
Turbio, inquieto, la sangre nubla la vista del jugador / como un pellizco inútil a una obra falsa de Rodin / que no perturba el grito moribundo de un delfín / o el recuerdo escarlata que lo convierte en perdedor
Piedra, agua, círculo y batalla. / camino, luces, laberinto e infinito / a veces conviene mantenerlos a raya
Ojo, corazón y espanto no merecen un rito / pero sí la contemplación de un color soberbio / que da por sentada toda la bestialidad del mundo
VERMELLO
O vermello non se rende no seu inquieto andar / descende desde o ceo, provoca risa / ata aquel, como o viño deslízase / ou, pola contra, píntano sempre para asasinar
Turbio, inquieto, o sangue anebra a vista do xogador / como un belisco inútil a unha obra falsa de Rodin / que non perturba o berro moribundo dun golfiño / ou o recordo escarlata que o converte en perdedor
Pedra, auga, círculo e batalla. / camiño, luces, labirinto e infinito / as veces convén mantelos á raia.
Ollo, corazón e espanto non merecen un rito / pero si a contemplación dunha cor soberbia / que dá por sentada toda a bestialidade do mundo*
*Traducción al gallego: Julia Ures
Poemas: © Nicolás García Sáez